- On ma świra - mruknął Ron do Harry'ego. .
- Ach, tak, Ali, zapewne wszystko co mówisz, jest prawdą, ale ponieważ i tak nie pokażę ci dokumentów związanych z tą sprawą, porozmawiajmy o czymś innym. Poza "byciem następcą tronu" Włodzimierz nie miał innego zajęcia i większość ludzi przypuszczała, że para otrzymuje finansowe wsparcie od Helen Kirby, która odziedziczyła fortunę po ojcu (Amerykaninie) i mieszkała wraz z matką i ojczymem.. - No i co mam teraz zrobić? - zapytała piskliwym głosem.. Wstałem. Zakołysałem się lekko. Jak zawsze wydało mi się, że wokół unoszą się dziwne powietrzne prądy, których nie ma na dole. Słysząc bicie własnego serca, cal po calu posuwałem się po belce z rękoma rozpostartymi dla równowagi. Kiedyś podczas tego właśnie etapu przygody tuż obok mojej głowy przefrunęła jaskółka i uchylając się odruchowo, nieomal straciłem równowagę. Od tamtej pory żyłem w strachu, że może się to powtórzyć Nie tym razem. Wreszcie stanąłem nad bezpieczną otchłanią siana. Teraz widok w dół był nie tyle przerażający, co zmysłowy. Moment oczekiwania... W końcu dałem krok przed siebie, w pustkę, zaciskając dla efektu nos - i tak jak zawsze, nagły uścisk grawitacji, ciągnącej mnie brutalnie do ziemi, zmuszającej do upadku, sprawił, że miałem ochotę wrzasnąć: Przepraszam, ja nie chciałem, pozwólcie mi wrócić! I wpadłem w odmęty siana, drąc je jak pocisk, ogarnięty słodkim, suchym zapachem, zanurzałem się w nim coraz głębiej, niby w gęstej wodzie, aż w końcu zatrzymałem się głęboko pod powierzchnią. Czułem przemożne łaskotanie w nosie. Słyszałem, jak jakaś spłoszona mysz, może dwie, umykają w bardziej zaciszne miejsce. I miałem wrażenie, jakże niezwykłe, że oto narodziłem się na nowo. Pamiętam, jak Kitty powiedziała mi pewnego razu, że po nurkowaniu w to siano czuje się świeżo i rześko jak niemowlak. Wzruszyłem wtedy tylko ramionami - na poły rozumiejąc, na poły nie mając pojęcia o czym mówi - ale odkąd przeczytałem jej list, jest to jedna z rzeczy, o których tyle ostatnio myślę. Wygramoliłem się z siana, jakbym wypływał na powierzchnię wody, aż udało mi się zeskoczyć na ziemię. Miałem siano w spodniach i pod koszulą. Lepiło się do moich butów i łokci. Ziarna we włosach? Jeszcze ile! Kitty tymczasem była już w połowie wysokości drabiny, złociste warkocze podrygiwały jej na ramionach, gdy wspinała się w snopie światła, pełnym drobin kurzu. O innej porze roku światło miałoby prawie kolor jej włosów, ale tego dnia nie musiała obawiać się konkurencji - jej warkocze stanowiły niewątpliwie najbardziej kolorowy punkt tam, na wysokości. Pamiętam, że zaniepokoiło mnie to, jak drabina się chybocze. Wydało mi się, że nigdy przedtem nie była tak zdradliwa. Chwilę później Kitty była już na szczycie, wysoko nade mną - to ja byłem teraz mały, to moja twarz wyglądała jak zwrócony ku górze owal, podczas gdy jej głos płynął do mnie na zbłąkanych pyłkach kurzu wznieconych moim upadkiem: - Hej, tam w dole!. Pruderia - zahamowanie, fałszywy wstyd.. Pruderia - zahamowanie, fałszywy wstyd.. - Widzę światła - przerwał Esperanza, skręcając szybko za róg. Przed nami autostrada.. . - Tak, przynoszę wam też potrzebne pieniądze. Koń będzie na mnie czekał koło rogatki Ponte Rosse o pierwszej w nocy. - Czy nie za późno? Powinni byście stanąć w San Lo-renzo o świcie, zanim ludzie wstają. - Toteżstanę. Koń doskonały, a chcę stąd wyjechać niepostrzeżenie. Nie wrócę też już do siebie, szpieg kręci się koło bramy i myśli, że jestem w domu. - Jakżeście wyszli, że was nie zobaczył?. Wiekszoscia ludzkich.